یادداشت:طلوع باقرالعلوم(ع):نماد شکوفایی علمی و وحدت اسلامی در عصری تاریک
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «امروز خمین» محمد میرزایی در یادداشتی نوشت: فرارسیدن پنجم ماه ذیالحجه، یادآور طلوع خورشید پرفروغی است که پرتو دانش و حکمتش، تاریکیهای جهل و تحریف را در جامعه اسلامی پس از واقعه عاشورا میزدود.
حضرت امام محمد بن علی الباقر(ع)، پنجمین امام شیعیان، در سال ۵۷ هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشود. دوران امامت آن حضرت مقارن با ضعف حکومت اموی و درگیریهای داخلی آنان بود.
این فضای متلاطم سیاسی، فرصتی ایجاد کرد تا امام باقر(ع) تمرکز خود را معطرف به بنیانگذاری یک نهضت عظیم علمی و فرهنگی نمایند. ایشان را «باقرالعلوم» مینامیدند.
این لقب به معنای «شکافنده و ژرفکاو دانشها» است و به خوبی گویای رسالت محوری امام(ع) در احیای معارف ناب اسلامی بود.
امام باقر(ع) با درک عمیق از نیازهای زمانه، حلقههای درس خود را به دانشگاهی گسترده تبدیل کردند. شاگردان برجستهای از نقاط مختلف جهان اسلام در آن حاضر میشدند.
شخصیتهایی مانند محمد بن مسلم ثقفی و زراره بن اعین، هر کدام از ستونهای فقه و حدیث شیعه شدند که در مکتب ایشان پرورش یافتند.
هزاران روایت در زمینههای فقه، تفسیر قرآن، کلام و اخلاق از امام باقر(ع) صادر شد. این احادیث، ساختار منسجم و عمیقی به دانش دینی بخشید.
ایشان با ارائه استدلالهای محکم، پایههای علم کلام شیعی را استوار کردند. همچنین در برابر جریانهای انحرافی موضعی استوار و روشنگرانه داشتند.
سیره عملی امام باقر(ع) نیز، ترجمان عینی آموزههای ایشان بود. ایشان در عین برخورداری از مقام والای علمی، همواره متواضع و مردمدار بودند.
منش کریمانه، صبر ستودنی در برابر سختیها، و ارتباط مستمر با محرومان، ایشان را به الگویی جامع از «عالم عامل» تبدیل کرده بود.
امام(ع) به شدت بر اهمیت کار و تلاش اقتصادی تأکید داشتند و خود نیز کشاورزی میکردند. این رفتار، کرامت و استقلال مالی را به جامعه میآموخت.
ایشان همچنین بر حفظ وحدت کلمه مسلمانان تأکید میورزیدند. مناظرات علمی ایشان با عالمان دیگر مذاهب، همواره بر پایه ادب و استدلال بود.
در عصر حاضر، مکتب امام باقر(ع) درسهای گرانبهایی برای جامعه بشری دارد. تأکید ایشان بر خردورزی و پرسشگری، پادزهری در برابر جمود فکری است.
اولویت دادن به تولید علم نافع و کاربردی، راهنمای نهادهای علمی امروز است. تلفیق علم با تقوا و اخلاق، جامعه را از خطر علم بدون مسئولیت رهایی میبخشد.
سیره ایشان در برخورد محترمانه با مخالفان فکری، الگویی برای گفتوگوی ادیان و تمدنها در جهان پرچالش امروز است.
میلاد امام باقر(ع) تنها یک مناسبت تاریخی نیست؛ فراخوانی همیشگی برای بازگشت به سرچشمههای زلال معارف اسلامی است.
یاد و راه ایشان چراغی فراروی نسل حاضر و آینده است. این میراث گرانقدر، سرمایهای بیبدیل برای تمام جویندگان حقیقت و صلاح جهانی به شمار میرود.
دیدگاهتان را بنویسید